Verhalenarchief

Engeland... grootvaderland

Ergens was ik toch wel een echt grootvaderskindje... Vrijdenkend werd ik 's morgens meestal wakker met z’n
zelfgemaakte boekweitkoeken en een glas koude melk. Zo was ik vrij veel in zijn buurt te vinden, speelde of ging ik met hem mee naar het circus of de zondagskermis. Hij was er elke dag wederom voor mij. Gewoon iets om stil mijmerend naar uit te kijken. Gekluisterd hing ik aan zijn lippen wanneer hij zachtjes begon te vertellen. Te fantaseren liep ik wat met zijn vertelsels. De ganse dag door tot ik er zachtjes sereen mee terug ging slapen. Ik droomde, zweefde zo geleidelijk aan weer mijn veilige wereldje binnen. Altijd opnieuw bleef het me intrigeren, ontlokten zijn avonturen weer andere reacties bij me uit. Hij kon het o zo mooi verwoorden, hoe hij eens uit België was ontkomen in de nazomer van 1914. Gevlucht was hij er voor de grote krijg. De eerste wereldoorlog werd toen zo genoemd. Hoe gevaarlijk was het niet gebleken toen hij langs kanalen, bossen en verlaten wegen via Nederland naar Groot-Brittannië was gevlucht. Vrij wonderbaarlijk kwam het eens op me over. Moedig had hij zich op de boot ingeschreven in Vlissingen naar ‘zijn vrije Engeland’. Hij had noeste harde arbeid verricht aldaar in de oude wapenfabrieken, had hij er de smerigste werkjes gekregen als allochtoon. Vriendschap had hij er wel voor het leven aan overgehouden. Van het Britse gentlemen zijn had hij ook geproefd. Hij pochte er zeer graag over. Er kwam steeds wel weer iets nieuws ter sprake. Anekdotes over hoe sommige Engelse soldaten later vriend aan huis werden bij de bevrijding in wereldoorlog twee… De oude Engelse liederen die hij soms ingetogen voor ons zong… En zachtjes vertelde dan mijn grootmoeder me hoe de granaten destijds over zijn hoofd suisden en hij rustig was blijven verder werken in de tuin. Vorstelijk onbezonnen was hij in de oorlogsarmoede geweest. Er moest gewoon eten op tafel komen. De hongerellende die heerste wilde hij niet voor zijn gezin. Er werden vier kinderen terwijl groot gebracht, drie andere stierven… Zijn trots was te sterk geweest voor zijn vrees... Hij gaf niet makkelijk op! Op zijn 82 jaar hielp hij nog mee een nieuw dak leggen bij de buren. Ik weet nog vaag dat ik met hem mee over de richel liep. Zo voelde ik me eens met hem verbonden, voelde me gewaardeerd. ’n Echte troost was hij in mijn kindertijd. Ik denk zelfs mijn enige… Mijn anglofiel zijn komt hoogstwaarschijnlijk door hem. Toen ik jaren later in Wembley, de voetbaltempel bij uitstek zat, zag ik er Engeland met 2–0 winnen van de USA. Dagdroomde ik, bespeurde weemoedig vanuit de tribunes hoe zijn geest over mijn schouders meekeek. Zijn warme hand die ik ooit zo vastklampte al wandelend op straat. De vertrouwde stem en sterkte van zijn aanwezigheid beroerde me toen weer heel eventjes... Ik voelde de overwinning met enige arrogante fierheid. Ik was net zoals hij eens, bewonderaar geworden van dit land, deze cultuur en dit typische harde maar faire voetbal. Het Engelse nationale team zal ik altijd blijven steunen. Ik denk niet dat ze ooit nog wereldkampioen zullen worden. Ze beleven er het spel gewoon te eerlijk voor…

Juni 2009 © alle rechten voorbehouden